Akıllandım çok şükür
Hayatta en sık yaşadığım karmaşaydı her kafadan bir ses çıkması... Beni her gördükleri yerde yerli yersiz şekilde, insanların kolunu, bacağını açıp ekzamasını, sam yelini, mantarını göstermesi ve bunun bende yarattığı basınçla başetmeye çalışmak. Sıkışmışlık, bunalmak, öfke, rahat bir nefes yok mu kederi.
Bunların hepsiii artık geçti şükür.
Bakmıyorum bile çünkü soruya, ayıp olacaksa olsun. Bana olmuyor mu böyle ulu orta. Bunları konuşmanın yeri burası değil, diyorum açık.
Düğündeyim diyelim meselâ, tam dansa kalkacağım ki bir soru geliyor kopkoyu müzik içindeyken kulağıma ansızın. Ne yapayım, "Rüzgârı taktım peşime" şarkısını peçetelere reçete yazıyorum ben de.
Aynur Uluç